بررسی حد افتراق شدت به دنبال کاربرد تک گوشی سمعک (بخش اول)

samaktakgosh1 thum دانیال کلینیک کلینیک شنوایی و تجویز سمعک

چکیده

زمینه و هدف: با اثبات قابلیت سازماندهی مجدد دستگاه های حسی بزرگسالان به دنبال تغییرات محیطی و توجه به اینکه سمعک با تحریک دستگاه شنوایی دچار محرومیت حسی، موجب تغییر در محرک های دریافتی می گردد، به نظر می رسد که سمعک های قادر به ایجاد تغییراتی در توانایی های دستگاه شنوایی از جمله حد افتراق شدت باشد. کاربرد سمعک موجب رخداد اصلاحات درکی و فیزیولوژیک می گردد. این مطالعه با هدف بررسی تاثیرات ناشی از کاربرد سمعک بر عملکرد تمایز شدتی انجام شده است.

روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع مقطعی – تحلیلی بود. گروه مورد مطالعه شامل ۳۰ نفر ، شامل ۱۵ زن و ۱۵ مرد، کاربر تک گوشی سمعک، با کم شنوایی حسی عصبی متوسط یا متوسط شدید متقارن در دو گوش ، در محدوده ی سنی ۶۵-۴۵ سال با میانگین ۷۳/۵۷ و انحراف معیار ۱۲/۸ سال بودند. حد افتراق شدت در دو فرکانس ۵۰۰ و ۲۰۰۰ هرتز و دو سطح شدتی ۱۰ و ۴۰ دسی بل SL در گوش های کاربر سمعک و گوش های فاقد سمعک ارزیابی و مقایسه گردید.

یافته ها: نتایج مطالعه نشانگر برتری امتیاز ها در سطوح شدتی و فرکانسی بالا بوده و امتیاز های حد افتراق شدت در گوش های کاربر سمعک نسبت به گوش های فاقد سمعک به طور معنی داری کمتر ، به عبارتی بهتر (p<0/05) بود ، ولی در فرکانس ۵۰۰ هرتز و سطح شدتی ۱۰ دسی بل SL تفاوت معنی داری بین دو گروه دیده نشد (p=0/132).

نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان دهنده ی تاثیر کاربرد سمعک بر عملکرد تمایز شدتی بوده و با تایید رخداد اصلاحات درکی ، امکان رخداد ساخت پذیری عملکردی به دنبال کاربرد سمعک را مطرح می سازد که جهت تایید، نیاز به انجام مطالعات بیشتری است.

واژگان کلیدی: حد افتراق شدت، کم شنوایی حسی عصبی متقارن، کاربران تک گوشی سمعک ، ساخت پذیری عملکردی

مقدمه

در نتیجه ی پیشرفت های روز افزون علم و فناوری و به دنبال آن افزایش امید به زندگی و طول عمر آدمی ، امروزه با جامعه ای مسن تر و به تبع آن گوش هایی مسن تر رو به رو هستیم. در جوامع پیشرفته شیوع پیر گوشی به معنای شیوع استفاده از وسایل کمک شنوایی است. از میان تمامی انواع وسایل کمک شنوایی ، سمعک همچنان به عنوان اولین و مناسب ترین گزینه برای کمک به بسیاری از این افراد در برقراری ارتباطی موثرتر با جامعه مطرح است.

علی رغم گذشت سالیان متمادی از تجویز و کاربرد سمعک در افراد دچار کم شنوایی ، و به اثبات رسیدن این حقیقت که سمعک با تغییر در محرک شنوایی قادر است در تجربه ی حسی کاربران تغییراتی ایجاد کند، هنوز درباره ی تاثیرات آن بر دستگاه شنوایی سوال ها و ابهام هایی وجود دارد.

برای بررسی تاثیرات سمعک بر دستگاه شنوایی محیطی و مرکزی ، تحقیقات گوناگونی درباره ی مهارت های شنوایی مرکزی ، مشخصات پاسخ های الکتروفیزیولوژیک دستگاه شنوایی و همین طور توانایی های مربوط به حساسیت شنوایی انجام شده است. با استفاده از آزمون های مربوط به حد افتراق فرکانسی ، شدتی ، طبقه بندی بلندی و غیره حساسیت شنوایی کاربران سمعک مورد بررسی قرار گرفته است.

یکی از مهم ترین جنبه های مربوط به حساسیت شنوایی که انتظار می رود به طور ویژه با کاربرد سمعک به عنوان یک تقویت کننده ی شدتی ، بلافاصله تحت تاثیر قرار گیرد حد افتراق شدت (DLI: Difference Limen for Intensity) است.
اولین مطالعات درباره ی تاثیر سمعک بر عملکرد های شنوایی توسط Gatehouse و همکاران (۱۹۸۹) روی امتیازهای بازشناسی گفتار افراد دچار کم شنوایی دو طرفه که به صورت یک طرفه سمعک دریافت کرده بودند، در حالت بدون سمعک انجام شد که نتایج نشانگر عملکرد بهتر گوش بهره مند شده از سمعک نسبت به گوش مقابل در سطح شدتی بالا ( ۹۵ دسی بل SPL) بود. به دنبال آن مطالعاتی در مورد عملکرد شدتی به صورت طبقه بندی بلندی و تمایز شدتی به دنبال کاربرد سمعک انجام شد.
Philibert و همکاران در سال ۲۰۰۲ به بررسی عملکرد تمایز شدتی در کاربران دو گوشی سمعک پرداخته و بررسی DLI را در دو فرکانس ۵۰۰ و ۲۰۰۰ هرتز، و در دو سطح شدتی ۷۵ و ۹۵ دسی بل SPL انجام دادند که نتایج حاکی از DLI بهتر (کوچکتر) برای کاربران سمعک نسبت به گروه شاهد، به ویژه در سطوح شدتی و فرکانسهای بالابود.

samaktak gosh1 دانیال کلینیک کلینیک شنوایی و تجویز سمعک

در مطالعه ای دیگر که Philibert و همکاران (۲۰۰۵) روی تغییر عملکردهای درکی شامل طبقه بندی بلندی، تمایز شدتی و تغییرات الکتروفیزیولوژیک انجام دادند و در آن پاسخ های شنوایی ساقه ی مغز ( ABR: Audiotory Brainstem Response) در افراد مبتلا به پیر گوشی را که همگی به صورت دو طرفه سمعک دریافت کرده بودند، بررسی کردند. نتایج نشانگر کاهش مقادیر DLI به ویژه در فرکانس ۲۰۰۰ هرتز و در سطح شدت ۹۵ دسی بل SPL بود. با توجه به این که بررسی DLI یک بررسی سایکواکوستیک محسوب می شود، و با توجه به این که در تحقیق Philibert و همکاران (۲۰۰۲) تفاوت های بین فردی در عملکرد تمایز شدتی مشاهده شد، آنها پیشنهاد کردند بررسی DLI در دو گوش یک فرد ( گوش بهره مند شده از سمعک و گوش فاقد سمعک ) انجام شود تا بتوان عملکرد سایکواکوستیک را در آنها مقایسه کرد، و میزان خطای آزمون و نتایج را از این طریق به حداقل رساند. در تنها تحقیق صورت گرفته و منتشر شده درباره ی عملکرد تمایز شدتی در کاربران تک گوشی سمعک که توسط Robinson و همکاران (۱۹۹۵) انجام گرفت از تن مرکب با تمرکز فرکانسی ۲۵۰ هرتز و ۳۰۰۰ هرتز در سطح شدتی ۹۵ دسی بل SPL استفاده شدکه در آن برتری امتیاز های DLI در تن با فرکانس مرکزی ۳۰۰۰ هرتز در گوش بهره مند شده از سمعک نسبت به گوش فاقد سمعک مشاهده شد. محققان این مطالعه قائل به وجود ارتباط بین بهبود عملکرد تمایز شدتی در گوش های بهره مند شده از سمعک و رخداد ساخت پذیری عملکردی ( functional plasticity) در مسیر شنوایی هستند. در تحقیقات دیگری نیز امتیاز های بازشناسی گفتار و سطوح بلندی ناراحت کننده (ULL: Uncomfortable Loudness Level) بررسی شده و امکان رخداد ساخت پذیری عملکردی به دنبال کاربرد تک گوشی سمعک در دستگاه شنوایی بزرگسالان مورد مطالعه قرار گرفته است. پژوهش های انجام شده درباره ی DLI ، بهبود رخ داده در گوش های بهره مند شده از سمعک را به تاثیر سمعک بر ایجاد اصلاحات درکی و فیزیولوژیک نسبت داده است و از این طریق به بررسی امکان رویداد ساخت پذیری عملکردی در دستگاه شنوایی به دنبال دریافت محرک های جدید از طریق سمعک پرداخته اند.
این مطالعه با هدف بررسی تاثیر حذف و یا کنترل عوامل مداخله گری چون نوع سمعک ، فرمول تجویزی، میزان کم شنوایی ، نوع کم شنوایی و غیره بر امتیاز های DLI گوش کاربران تک گوشی سمعک انجام شده است تا بتوان به طور دقیق تر تاثیر کاربرد سمعک بر عماکرد تمایز شدتی را مشخص کرد.

یافته ها

میانگین آستانه های مطلق تن خالص گروه مورد در فرکانس های ۲۵۰،۵۰۰،۱۰۰۰،۲۰۰۰ و ۴۰۰۰ هرتز، به همراه مقادیر انحراف معیار مربوط به آنها، در جدول ۱ نشان داده شده است. براساس نتایج کسب شده در این مطالعه ارتباط معنی داری بین امتیاز های DLI و میزان SNHL (متوسط و متوسط شدید) در سطح شدتی ۴۰ دسی بل SL و در فرکانس ۲۰۰۰ هرتز ( p=0/38) و فرکانس ۵۰۰ هرتز(p=0/12) مشاهده نشد. اما در مورد امتیاز های DLI در فرکانس ۲۰۰۰ هرتز در سطح شدتی ۱۰ دسی بل SL ، امتیازهای بهتری در گروه مورد با SNHL متوسط نسبت به افراد با SNHL متوسط رو به شدید دیده شد که از لحاظ آماری معنی دار بود ( p=0/01).

عملکرد تمایز شدتی در هر دو گوش گروه مورد با استفاده از محرک تن خالص در دو سطح شدتی ( ۱۰ دسی بل SL و ۴۰ دسی بل SL) و در دو فرکانس ( ۵۰۰ هرتز، ۲۰۰۰ هرتز ) بدست امد که مقایسه ی امتیاز های مربوط به گوش های کاربر سمعک با امتیاز های گوش های با کم شنوایی مشابه که در آنها از سمعک استفاده نشده بود، نشانگر DLI بهتر یا امتیازهای کمتر از لحاظ بالینی در هر ۴ سطح در گوش های کاربر سمعک بود.اما از لحاظ آماری، تفاوت معنی داری در سطح شدتی ۱۰ دسی بل SL در فرکانس ۵۰۰ هرتز در گوش های کاربر سمعک و گوش های مقابل دیده نشد ( p=0/132). بر عکس تفاوت امتیاز های DLI در هر دو سطح شدتی آزمایشی در فرکانس ۲۰۰۰ هرتز و در سطح شدتی ۴۰ دسی بل SL در فرکانس ۵۰۰ هرتز در گوش های کاربر سمعک ، در مقایسه با گوش های فاقد سابقه ی کاربرد سمعک ، معنی دار بود (p<0/05) که در جدول ۲ نشان داده شده است. همان طور که از امتیاز های DLI ذکر شده در جدول شماره ۲ پیداست، به طور کلی در هر دو گوش امتیازهای DLI در فرکانس ۲۰۰۰هرتز، به عنوان نماینده ی محدوده ی فرکانسی بالا، بهتر از امتیاز های DLI در فرکانس ۵۰۰ هرتز، به عنوان نماینده ی محدوده ی فرکانسی پایین بود و امتیاز ها در سطوح شدتی بالا، ۴۰ دسی بل SL، برتر یا به عبارتی دارای مقادیر کمتری نسبت به سطوح شدتی پایین ( ۱۰ دسی بل SL) بود.

نتایج مقایسه ی امتیازهای DLI در مردان و زنان در ۴ سطح آزمایشی در گوش های کاربر سمعک به ترتیب p= 0/49 و p=0/50 و p= 1/00 و p= 0/43 بود و در گوش های فاقد سابقه کاربرد سمعک مقادیر مربوط به تاثیر جنسیت به ترتیب p=0/50 و p=0/53 و p=0/75 و p=0/58 بود که نشانگر نبود هرگونه اختلاف معنی دار بین امتیازهای DLI و جنسیت در سطوح شدتی و فرکانسی مورد بررسی گروه مورد بود.

بررسی حد افتراق شدت به دنبال کاربرد تک گوشی سمعک (بخش دوم)

۱
۲
۳
۴
۵
میانگین امتیازات ۵ از ۵
از مجموع ۱ رای
0 0 رای ها
رأی دهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x
()
x