بررسی حد افتراق شدت به دنبال کاربرد تک گوشی سمعک (بخش دوم)

samaktakgosh2 thum دانیال کلینیک کلینیک شنوایی و تجویز سمعک

بحث

درک تغییرات مربوط به شدت اصوات در بسیاری از جنبه های درک شنوایی، از جمله در تخمین حرکت و جابه جایی شعاعی یک منبع صوتی یا در دریافت ظرایف مربوط به لحن و آهنگ گفتار در یک پیام گفتاری و بسیاری دیگر از شرایط شنوایی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. به همین خاطر در این مطالعه به بررسی تاثیر کاربرد سمعک بر عملکرد تمایز شدتی و اصلاحات درکی ناشی از آن پرداخته و امتیاز های DLI گروه مورد در دو فرکانس و دو سطح شدتی در گوش بهره مند شده از سمعک با گوش مقابل مقایسه شده است.

به منظور کاهش خطای آزمون و کنترل هرچه بیشتر تفاوت های بین فردی موثر بر این آزمون سایکواکوستیک ، مقایسه ی امتیاز های DLI بین دو گوش هر فرد که از لحاظ شنوایی کاملا با یکدیگر متقارن بوده اما فرد از تنظیم تک گوشی ( یکطرفه) سمعک بهره می برده است، انجام شده است. لازم به ذکر است که با توجه به نتایج تحقیقات قبلی ، Philibert و همکاران در سال های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۵ و دیگر مطالعات مشابه در این زمینه، و عدم مشاهده هر نوع تفاوت معنی دار بین امتیازهای DLI دو گوش ، برتری طرفی و اثر گوش در مورد عملکرد تمایز شدتی مطرح نبوده و با توجه به تقارن کامل شنوایی قبل از دریافت سمعک ، و حذف یا کنترل سایر عوامل مداخله گر، مهمترین عامل تاثیر گذار بر تفاوت DLI دو گوش را می توان تاثیر کاربرد سمعک در یک گوش و تغییرات مربوط به ساخت پذیری ناشی از آن دانست.
قابلیت اصلاح و سازماندهی مجدد دستگاه شنوایی به دنبال ضایعات رخ داده در دستگاه های شنوایی محیطی ، تغییر در تجربه‌ی حسی و همچنین به دنبال آموزش ویادگیری در نمونه های حیوانی و انسانی به ثبت رسیده است.

در مورد ساخت پذیری ایجاد شده به دنبال ضایعات شنوایی ، در مطالعات انجام شده روی حیوانات نشان داده شده است که در نمونه های پستانداران بالغ سازماندهی توپوگرافیک قشر شنوایی اولیه به دنبال کم شنوایی ، تغییر می یابد. این تحقیقات روی خوکچه های هندی (۱۶) ، موش ها (۱۷) ، گربه ها (۱۸ و ۱۹) ، و دیگر پستانداران بالغ صورت پذیرفته است. در اکثر موارد ساخت پذیری به صورت اشغال مناطق قشری مربوط به مناطق آسیب دیده حلزونی با گسترش پاسخ از ماطق حاشیه ای حلزون سالم که و در مجاورت منطقه ی آسیب دیده بوده است، دیده شده است. در مطالعات انسانی نیز اطلاعات سایکواکوستیک نشانگر رخداد ساخت پذیری عملکردی به دنبال کم شنوایی شیب دار در فرکانس های بالا بوده است ، بسیاری از مطالعات عملکرد تمایز فرکانسی بهتری را در فرکانس قطع ( cut-off frequency) کم شنوایی افراد نشان داده اند. اصلاح و ساخت پذیری به دنبال ضایعات قشری در افراد مبتلا به ناشنوایی یکطرفه نیز نشان داده شده است. علاوه بر ایجاد ساخت پذیری به دنبال ضایعات دستگاه شنوایی ، می توان به ایجاد ساخت پذیری عملکردی به دنبال آموزش و یادگیری در نمونه های حیوانی و انسانی اشاره کرد. به طور ویژه تغییر در عملکرد قشر شنوایی به دنبال آموزش و تغییر در الگوی شلیک عصبی نورون های قشر شنوایی در طی دوره یادگیری یک رفتار جدید در حیوانات بالغ اثبات شده است. در نمونه های انسانی نیز مطالعاتی به منظور بررسی ساخت پذیری شنیداری به دنبال آموزش و یادگیری، توسط Kraus و همکاران (۱۹۹۵) صورت گرفته که نتایج حاکی از بهبود توانایی های تمایزی در آزمون های رفتاری ( درک گفتار) و آزمون موج منفی ناهمخوان ( MMN: Mismatch Negativity) بعد از طی دوره ی آموزش است. اصلاحات الکتروفیزیولوژیک به دنبال یادگیری عملکرد تمایز فرکانسی و همین طور اصلاحات قشری از طریق بررسی fMRI به دنبال یادگیری در مطالعات مختلف بررسی و اثبات شده است.

takgoshi2 دانیال کلینیک کلینیک شنوایی و تجویز سمعک

با توجه به این که تجربیات شنوایی قادر به اصلاح و سازماندهی مجدد در مسیرهای دستگاه شنوایی است مطالعات چند ساله در این زمینه بیانگر آن است که بازتوانمندسازی شنوایی (auditory rehabilitation) در مبتلایان به SNHL می تواند با ساخت پذیری عملکردی در دستگاه شنوایی همراه باشد.
نظر به اینکه اولین گام در روند بازتوانی شنوایی مبتلایان به SNHL، استفاده از وسایل کمک شنوایی ، و به طور ویژه سمعک است. نتایج مربوط به عملکرد تمایز شدتی به دنبال کاربرد تک گوشی سمعک در مبتلایان به پیر گوشی در این مطالعه مدنظر قرار گرفته و امتیاز های DLI بهتر در گوش های کاربر سمعک نسبت به گوش مقابل ، با نتایج مطالعات انجام شده از سوی Philibert و همکاران (۲۰۰۲ و ۲۰۰۵)، Robinson و Gatehouse (1995) مبنی بر امتیاز های DLI کمتر یا بهتر در گوش های با سابقه ی کاربرد سمعک نسبت به گروه های شاهد مطابقت دارد. در مطالعه ی حاضر علاوه بر کسب امتیاز بهتر DLI در محدوده ی فرکانسی بالا ( ۲۰۰۰ هرتز) ، که همسو با نتایج حاصل از مطالعات قبلی است، شاهد تفاوت معنی دار امتیاز های DLI دو گروه در فرکانس ۵۰۰ هرتز در سطح شدتی ۴۰ دسی بل SL بودیم که در مطالعات سال ۲۰۰۲ و ۲۰۰۵ انجام شده از سوی Philibert و همکاران این تفاوت معنی دار بین کاربران سمعک و گروه شاهد ملاحظه نشده است.

با بررسی میانگین آستانه های تن خالص گروه مورد مطالعه ی قبلی و مطالعه ی حاضر، ملاحظه می شود که میانگین آستانه های تن خالص د رفرکانس های مورد مطالعه، یعنی ۵۰۰ هرتز و ۲۰۰۰ هرتز، در مطالعه ی Philibert به ترتیب ۵/۳۰ و ۳/۵۳ دسی بل HL بوده است، در حالی که در مطالعه ی حاضر میانگین آستانه های تن خالص در دو فرکانس فوق ، به ترتیب ۵۰/۴۰ و ۸۳/۵۷ دسی بل است که ضمن نشان دادن الگوی کم شنوایی در فرکانس های بالا نشانگر وجود ادیوگرام های مسطح و شیوع انواع دیگ پیر گوشی به جز پیر گوشی حسی ( متابولیک، مکانیکی و غیره) ، در میان گروه مورد این پژوهش است که با توجه به شمار بیشتر گروه مورد در مطالعه ی حاضر در مقایسه با مطالعات قبلی، یعنی ۳۰ نفر در مقایسه با ۸و ۹ نفر در دو مطالعه‌ی قبلی، قابل توجیه است.

شایان ذکر است که محققان مطالعات قبلی نیز به برتری امتیاز های DLI از لحاظ بالینی ، در کلیه ی سطوح شدتی و فرکانسی مورد بررسی ، در مقایسه ی بین گروه مورد و گروه شاهد اشاره کرده اند اما این برتری از لحاظ آماری تنها در محدوده ی فرکانسی بالا و سطوح شدتی بالا معنی دار بوده است و محققان دلیل این برتری را مرتبط با دریافت تقویت بیشتر به وسیله ی سمعک در محدوده ی فرکانس های بالا دانسته و ذکر کرده اند که اصوات با سطوح شدتی بالا در این محدوده ی فرکانسی برای افراد مانند محرکی جدید عمل می کنند که دستگاه شنوایی آسیب دیده ی فرد قبل از دریافت سمعک از شنیدن محرک ها در این محدوده ی شدتی – فرکانسی محروم بوده است ،و با رخداد اثر خوگیری شنوایی ( auditory acclimatization effect) به دنبال کاربرد و بهبودی سیسماتیک در عملکردهای شنوایی به دنبال دریافت نشانه های شنوایی جدید، فرد قادر به بهره گیری از نشانه های صوتی در این محدوده از محرک ها شده و ساخت پذیری عملکردی در دستگاه شنوایی فرد رخ داده است.

در مطالعه ی حاضر نیز با توجه به کم شنوایی قابل ملاحظه ی گروه مورد در محدوده ی فرکانسی پایین ( ۵۰۰ هرتز) و دریافت تقویت قابل ملاحظه از طریق سمعک ، اصوات با سطوح شدتی بالا در این محدوده ی فرکانسی نیز برای افراد مانند محرک هایی جدید عمل کرده اند و موجب معنی دار بودن تفاوت امتیاز های DLI در فرکانس ۵۰۰ هرتز با سطح شدتی ۴۰ دسی بل SL در گوش های کاربر سمعک در مقایسه با گوش های شاهد شده است که در مطالعات گذشته تفاوت معنی داری در این مورد گزارش نشده است. به نظر می رسد علت تفاوت در یافته های مطالعه ی حاضر با مطالعات ذکر شده مربوط به تفاوت گروه مورد و تفاوت آستانه های مطلق تن خالص افراد شرکت کننده در مطالعات بوده است، ضمن اینکه از لحاظ بالینی همه ی مطالعات انجام شده در این حیطه برتری امتیاز های DLI به دنبال کاربرد سمعک در گوش های بهره مند شده از سمعک در کلیه ی سطوح شدتی و فرکانسی نشان داده اند.

تغییر در عملکرد تمایز شدتی به دنبال کاربرد سمعک که توسط Robinson و Gatehouse (1995)، Philibert و همکاران ( ۲۰۰۲ و ۲۰۰۵ ) و مطالعه ی حاضر نشان داده شده است، اصلاح رمزگذاری شدتی به دنبال کاربرد سمعک را نشان می دهد که موجب اصلاح درکی و ساخت پذیری عملکردی به دنبال بازتوانی شنوایی گردیده است و نشانگر احتمال سازماندهی مجدد در مناطق مرکزی دستگاه شنوایی است.

انجام بررسی های الکتروفیزیولوژیک در قالب مطالعات آینده گر و طولی به دنبال کاربرد سمعک و استفاده از تکنیک های تصویر برداری و EEG برای تایید ابژکتیو رخداد ساخت پذیری عملکردی و تعیین میزان و محل اصلاح و سازماندهی مجدد در دستگاه شنوایی قابل توصیه بوده و تایید و تعمیم بخشی از نتایج این مطالعه درباره ی رخداد اصلاحات درکی به دنبال کاربرد سمعک نیازمند تحقیقات و مطالعات بیشتری است.

نتیجه گیری

با توجه به نتایج حاصل از این مطالعه و مشاهده برتری امتیازهای مربوط به عملکرد تمایز شدتی در گوش های بهره مند شده از سمعک نسبت به گوش های کاملا همسان از لحاظ شنوایی که تنظیم سمعک برای آن ها صورت نگرفته است، در کاربران تک گوشی سمعک نشانگر رویداد اصلاحات درکی در حیطه ی توانایی های مربوط به DLI است و امکان رخداد ساخت پذیری عملکردی را ، به ویژه در محدوده ی شدتی و فرکانسی که فرد به واسطه ی استفاده از سمعک قادر به بهره گیری از آن ها شده است و به عنوان محرکی جدید برای فرد عمل می کند، مطرح می کند.

۱
۲
۳
۴
۵
میانگین امتیازات ۵ از ۵
از مجموع ۱ رای
0 0 رای ها
رأی دهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x
()
x