مطالعه تاثیر استفاده طولانی مدت از سمعک در یک گوش با پاسخ شنوایی ساقه مغز – بخش دوم

saghe2 دانیال کلینیک کلینیک شنوایی و تجویز سمعک

بحث

در هر دو گوش های با و بدون سمعک در بررسی حاضر، با افزایش شدت در گام های ۱۰ دسی بلی، افزایش در دامنه ی موج V دیده شد، و در هر دو گوش، میانگین دامنه ی پاسخ در دو سطح شدت ۸۰ و ۱۰۰ دسی بل HL ، ۹۰ و ۱۰۰ دسی بل HL تفاوت قابل توجهی نشان داد. نتایج مطالعه ی حاضر با یافته های مطالعه ی Munro و همکاران ( ٢٠٠٧ ) هم خوانی دارد . آنها در مطالعه ی خود زمان نهفتگی و دامنه امواج مهم ABR را در سه سطح شدت مورد بررسی قرار دادند و در میانگین زمان نهفتگی و دامنه امواج با افزایش سطح شدت، تفاوت چشمگیری مشاهده کردند. این یافته با توجه به وابستگی متغیر دامنه ABR به میزان فعالیت عصبی هم زمان شده و افزایش میزان این هم زمانی به دنبال افزایش سطح شدت تحریک، قابل توجیه است.

در این مطالعه در هر سه سطح شدت مورد بررسی، میزان دامنه ی موج V در گوش با سمعک نسبت به گوش بدون سمعک بالاتربود که تنها در سطح شدت ۹۰ دسی بل HL تفاوت بین دو گوش قابل توجه بود. Munro و همکاران ( ٢٠٠٧ ) برای بررسی احتمال رخداد شکل پذیری عصبی در سطح ساقه ی مغز دامنه ی موج V آزمون ABR را با استفاده از محرک کلیک روی هشت فرد بزرگسال (میانگین سنی ۶۴ سال) کم شنوایی متقارن و سابقه استفاده از سمعک تک گوشی حداقل به مدت دو سال انجام دادند. یافته های مطالعه ی آنها به نتایج بررسی حاضر نزدیک بود. Philibert و همکاران (۲۰۰۵) نیز نتایج ABR را در پنج فرد استفاده کننده از سمعک دوگوشی مورد بررسی قرار دادند. هیچ تغییر دامنه ای در این شرکت کنندگان که دارای شش ماه سابقه استفاده از سمعک دوگوشی بودند در دامنه موج V گزارش نشد. به نظر می رسد در نظر گرفتن تنها شش ماه تجربه استفاده از سمعک برای آشکار شدن تغییرات فیزیولوژیک به ویژه در معیارهای دامنه ای ناکافی باشد و ممکن است تغییرات ساقه شنوایی مغز در تقویت تک گوشی متفاوت ار تقویت دوگوشی باشد. افزایش در میانگین دامنه ی قله تا قله موج V در گوش با سمعک در مطالعه ی حاضر ممکن است به علت فعال شدن رشته های عصبی بیشتر و یا هم زمانی عصبی بهتر ناشی از تقویت با سمعک باشد. مشخص شده است که دامنه امواج پاسخ های برانگیخته ی شنوایی، با هم زمانی عصبی افزایش می یابند، به ویژه پاسخ هایی که از بخش هایی ار ساقه مغز نشات می گیرند که فعالیت عصبی نورون هایی با پاسخ های تحریکی با ویژگی قفل زمانی به شروع محرک غالب هستند. به دلیل آنکه شرکت کنندگان در این پژوهش از سمعک های با تقویت بیشتر در محدوده ی فرکانس های بالا استفاده می کردند، ممکن است این تقویت فرکانس بالا از طریق فعال کردن جمعیت های جدید و بیشتر نورونی ، دامنه ی قله تا قله موج V را افزایش دهد.

سرعت شلیک نورون های شنوایی با افزایش سطح شدت صدا بیشتر می شود که مکانیسمی را برای رمزگشایی بلندی صوت ایجاد می کند. به دلیل آنکه جمعیت های نورونی مختلف در سطوح شدتی مختلف فعال می شوند یک توضیح ممکن برای افزایش دامنه این است که با گذشت زمان، نورون های جدیدی با ارائه تقویت صوتی توسط سمعک فعال می شوند. نورون های بخش های شنوایی مغز میانی، انعطاف پذیر هستند و رمزگشایی سطوح شدتی صدا را از طریق تطبیق سریع حساسیت شان به محیط شنوایی بهبود می بخشند. این تطبیق در حساسیت در سطوح شدتی بالاتر صدا کمتر موثر است. ازاین رو شاید نورون ها بعد از یک دوره طولانی مدت تحریک فرکانس بالا موثرتر عمل کنند. به علت آنکه گوش با سمعک در شنیدن در سطوح شدتی بالاتر صدا با تجربه تر است، نورون های شنوایی ممکن است در رمزگشایی محرک های کلیک با سطح شدت بالاتر مانند ۹۰ دسی بل موثرتر باشند.

saghe2 1 دانیال کلینیک کلینیک شنوایی و تجویز سمعک

در هر دو گوش با و بدون سمعک با افزایش سطح شدت تحریک، زمان نهفتگی مطلق موج V کاهش نشان داد، و در گوش با سمعک تنها در رمان نهفتگی پاسخ بین دو سطح شدت ۸۰ و ۱۰۰ دسی بل تفاوت قابل توجهی دیده شد. انجام تحلیل مشابه در گوش بدون سمعک نیز تفاوت قابل ملاحظه ای نشان نداد. سطح تحریک از جمله عواملی است که مقدار زمان نهفتگی را متاثر می سازد. این طور فرض می شود که کاهش وابسته به شدت در زمان نهفتگی موج V ، منشا قاعده ای دارد، زیرا موج متحرک برای شدت های بالاتر در جهت قاعده حلزون گسترده می شود. از سویی سرعت موج متحرک روی غشای پایه در پیچ قاعده ای سریع تر از پیچ راسی است. از این رو می توان انتظار داشت که با افزایش شدت در این مطالعه، زمان نهغتگی موج V در هر یک از گوش ها کاهش یابد.

در این مطالعه در هر سه سطح شدت مورد بررسی، میزان زمان نهفتگی موج V در گوش بدون سمعک نسبت به گوش با سمعک بالاتر بود، اگرچه این تفاوت بین دو گوش قابل ملاحظه نبود. در مطالعه Hamilton و همکاران ( ٢٠٠٧ ) نیز که روی هشت فرد با کم شنوایی قرینه و با تجربه استفاده از سمعک تک گوشی صورت گرفت، تفاوت قابل توجهی بین دو گوش وجود نداشت. اگرچه در مطالعه Hamilton ، تفاوت میان زمان نهفتگی امواج ABR قابل توجه بود به طوری که میانگین زمان نهفتگی در گوش با سمعک کمتر از گوش بدون سمعک بود. به نظر می رسد کاهش در زمان نهفتگی موج V در گوش با سمعک بهبود در کارآمدی سیناپتیک و میلین سازی افزایش یافته ی احتمال را نشان می دهد. از سوی دیگر ، در این مطالعه میانگین زمان نهفتگی در زنان نسبت به مردان کوتاه تر و متوسط دامنه پاسخ، بزرگ تر بود و بین دو جنس در زمان نهفنگی موج V در دو سطح شدت ۸۰ و ۹۰ دسی بل، تفاوت قابل ملاحظه ای دیده شد. احتمال مشاهده تفاوت در دامنه و زمان نهفتگی امواج ABR به خوبی به اثبات رسیده است. زنان در مقایسه با مردان زمان نهفتگی موج III و V کوتاه تری دارند که میزان این اختلاف در موج V بیشتر است. زنان همچنین مقادیر دامنه ای بزرگتری برای امواج انتهایی نشان می دهند. اگرچه بیان شده است که علت دقیق این تفاوت جنسیت دقیق مشخص نیست، اما این اختلاف به ابعاد کوچکتر مغز و اندازه کوچکتر اندازه سر زنان نسبت داده شده است. فاصله کوتاه تر بین مولدهای عصبی امواج ممکن است به زمان های نهفتگی کوتاه تر منجر شود. از طرف دیگر اندازه کوچک تر سر ممکن است باعث نزدیکی بیشتر الکترودهای ثبت کننده به مولدهای عصبی شود که نتیجه آن احتمال ثبت دامنه بزرگتر در زنان است.

در پژوهش حاضر بین مدت زمان استفاده از سمعک با متوسط زمان نهفتگی و همچنین میانگین دامنه در هر سه سطح شدت مورد بررسی ارتباط قابل توجهی وجود نداشت. با توجه به نزدیکی سابقه استفاده از سمعک در افراد بررسی حاضر، کسب چنین نتیجه ای دور از انتظار نیست . در مطالعه Munro و همکاران (۲۰۰۷) نیز در این زمینه یافته ی مشابهی گزارش شد و علت آن، همگن بودن شرکت کنندگان با شکل های ادیوگرام و نیاز های تقویتی مشابه ذکر شد.

نتیجه گیری

بر اساس نتایج مطالعه ی حاضر ، احتمالا استفاده از سمعک می تواند از طریق تحریک دستگاه شنوایی محروم از صوت، به رخداد تغییرات فیزیولوژیک در دستگاه شنوایی مرکزی منجر شود.
این مطالعه نشان داد که ناقرینگی فیزیولوژیک می تواند در بزرگسالان استفاده کننده از سمعک تک گوثس اندازه گیری شود. این یافته سازگار با بررسی های رفتاری است که در آنها ناقرینگی در برخی از توانایی های رفتاری به دنبال استفاده از سمعک گزارش شده است. یافته های این مطالعه موید احتمال وقوع شکل پذیری عصبی در سطح ساقه مغز است و به فهم بهتر پدیده ی محرومیت شنوایی و وقوع سازماندهی عصبی مجدد در راه های عصبی شنوایی کمک می کند.

سپاسگزاری

این مقاله بخشی از نتایج پایان نامه مصوب دانشگاه علوم پزشکی تهران طبق قرار داد مورخ ۲۱/۳/۹۰ است. از مرکز تحقیقات توانبخشی، برای کمک در انجام پژوهش، سپاسگزاری می شود. همچنین از شنوایی شناسان محترم مراکز بهزیستی ظفر، مولوی و یوسف آباد و جناب آقای رامین صالحی برای مساعدت هایشان در انجام این مطالعه، تقدیر و تشکر می گردد.

REFERENCES

۱. Purdy SC, Kelly AS, Thorne PR. Auditory evoked potentials as measures of plasticity in humans. Audiol Neurootol. 2001;6(4):211-5.
۲. Don M, Kwong B. Auditory brainstem response: differential diagnosis. In: Katz J, editor. Handbook of clinical audiology. 5th ed. Lippincott Williams & Wilkins; 2002. p. 274- 98.
۳. Munro KJ, Pisareva NY, Parker DJ, Purdy SC. Asymmetry in auditory brainstem response following experience of monaural amplification. Neuroreport. 2007;18(17):1871-4.
۴. Munro KJ. Reorganization of the adult auditory system: perceptual and physiological evidence from monaural fitting of hearing aids. Trends Amplif. 2008;12(3):254-71.
۵. Philibert B, Collet L, Vesson JF, Veuillet E. The auditory acclimatization effect in sensorineural hearing-impaired listeners: evidence for functional plasticity. Hear Res. 2005;205(1-2):131-42.
۶. Sakhuja S, Munjal S, Panda NK. Auditory plasticity. Does it really exist? a preliminary study. GJMR. 2010;10(1):12-15.
۷. Roeser RJ, Valente M, Hosford-Dunn H. Audiology diagnosis. New York: Thieme Medical Publisher; 2007.
۸. Hall JW. New handbook of auditory evoked responses. Boston: Pearson Education; 2007.
۹. Illing RB, Reisch A. Specific plasticity responses to unilaterally decreased or increased hearing intensity in the adult cochlear nucleus and beyond. Hear Res. 2006; 216-217:189-97.
۱۰. Song JH, Skoe E, Wong PC, Kraus N. Plasticity in the adult human auditory brainstem following short –term linguistic training. J Cogn Neurosci. 2008;20(10):1892- 902.
۱۱. Neuman AC. Central auditory system plasticity and aural rehabilitation of adults. Rehab Res Dev. 2005; 42(2):169-85.
۱۲. Thai-Van H, Philibert B, Veuillet E, Collet L. Assessment of auditory plasticity using psychoacoustic and electrophysiological measurements. Audiologic Med. 2009;7(1):55-66.
۱۳. Johnson KL, Nicol T, Zecker SG, Kraus N. Developmental plasticity in the human auditory brainstem. Neurosci. 2008;28(15):4000-7.
۱۴. Irvine DRF, Fallon JB, Kamke MR. Plasticity in the adult central auditory system. Acoust Aust. 2006;34(1):13-17.
۱۵. Will B, Dalrymple-Alford J, Wolff M, Cassel JC. The concept of brain plasticity-paillard’s systemic analysis and emphasis on structure and function. Behav Brain Res.
۲۰۰۸;۱۹۲(۱):۲-۷. Audiol. 2013;22(4):35-42.

Evaluting the effect of long-term monaural hearing aid usage
via auditory brainstem response
Tayebeh Ahmadi1, Zahra Jafari2, Masoud Salehi3

۱- Department of Audiology, School of Rehabilitation, Tehran University of Medical Sciences, Iran
۲- Department of Basic Sciences in Rehabilitation, Faculty of Rehabilitation Sciences, Iran University of
Medical Sciences, Tehran, Iran
۳- Department of Biostatistics, School of Management and Medical Informatics, Tehran University of Medical
Sciences, Iran
Received: 23 February 2012, accepted: 6 November 2012
Abstract
Background and Aim: Studies have shown that long-term use of monaural hearing aid in symmetrical hearing losses may lead to physiological changes. In this research, the possibility of plasticity occurrence in bilaterally hearing impaired listeners fitted with only one hearing aid was investigated.
Methods: Our study was carried out on 12 elderly listeners with a mean age of 61.92 years who had symmetrical moderate to severe sensory neural hearing loss in both ears. All of the participants had minimum monaural hearing aid experience of 2 years. We used auditory brainstem response (ABR)
testing in order to compare absolute latency and amplitude of wave V between the two ears of cases.
Air conduction click stimuli were presented monaurally at 80, 90 and 100 dB nHL.
Results: Despite the shorter absolute latency of wave V in the fitted ear, no significant difference was found between the two ears (p>0.389). The difference between wave V amplitude of both ears was greater in 90 dB nHL level (p=0.043). Women showed shorter mean latency than men and the mean amplitude of women was greater than men. Significant gender difference was observed in absolutelatency of wave V (p<0.037).
Conclusion: Our findings indicate that the use of monaural hearing aid in symmetrical hearing lossescan induce neural plasticity within auditory brainstem pathways which can be displayed by auditorybrainstem response test.
Keywords: Auditory brainstem response (ABR), hearing loss, hearing aid, neural plasticity

۱
۲
۳
۴
۵
میانگین امتیازات ۵ از ۵
از مجموع ۱ رای
0 0 رای ها
رأی دهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x
()
x