مقایسه سودمندی سمعک های دیجیتال ، قابل برنامه ریزی و آنالوگ (بخش دوم)

samakdigi2 thum دانیال کلینیک کلینیک شنوایی و تجویز سمعک

پس از انتخاب افراد دارای شرایط مورد نظر در این مطالعه ، تاریخچه نگری و ادیومتری تن خالص انجام می شد و پس از ارائه توضیح به بیمار پرسشنامه APHAB توسط وی تکمیل می شد. سپس قلب گیری انجام می شد و در جلسه بعد پس از تنظیم سمعک ، نحوه کار با آن آموزش داده می شد. یک ماه پس از استفاده از سمعک دوباره پرسشنامه APHABتوسط بیمار تکمیل می شد.

از نسخه فارسی پرسشنامه APHAB که توسط خامسی و همکاران در سال ۱۳۷۸ تهیه شده بود استفاده گردید ولی برای سهولت درک سوال ها آیتم ها از حالت خبری به پرسشی تبدیل شده است. اطلاعات سه بخش پرسشنامه APHAB قبل و بعد از استفاده از سمعک برای تمامی سمعک ها توسط نرم افزار PFG شرکت فوناک بررسی می شد. امتیاز سودمندی هر یک از زیر مجموعه های شرایط مطلوب ،نویز زمینه و بازآوایی و امتیاز کلی (Global score) سودمندی که متوسط امتیاز سودمندی سه زیر مجموعه EC ، RV و BN است محاسبه می شد و همراه با اطلاعات ادیوگرام و تاریخچه گیری با استفاده از نرم افزارهای SPSS نسخه ۵/۱۱ و Excel نسخه XP مورد بررسی قرار می گرفت.

سمعک های مورد بررسی در این مطالعه شامل سمعک های آنالوگ AM، Rexton، Siemens و Unitron سمعک های قابل برنامه ریزی Bernafon و Oticon و سمعک های دیجیتال Bernafon ، Oticon، Phonak، Rexton و Sonic بود.

یافته ها

در این مطالعه ۹۰ نفر ( ۴۴زن و ۴۶ مرد) با میانگین سنی ۳۳/۱۹ + ۵۰/۵۱ سال با کم شنوایی متوسط تا شدید با استفاده از پرسشنامه APHAB مورد بررسی قرار گرفتند. ۴۳ نفر ( ۸/۴۷%( دارای سمعک دیجیتال ۱۵ نفر (۷/۱۶%) دارای سمعک قابل برنامه ریزی و ۳۲ نفر ( ۶/۳۵%) دارای سمعک آنالوگ بودند. ۵/۴۵% دارای کم شنوایی در حد متوسط تا شدید و ۱/۳۱% دارای کم شنوایی در حد متوسط بودند.
بیشترین (۹/۶۹%) نوع سمعک مورد استفاده از نوع (BTE) Behind the ear بود و سمعک های (CTC) Completely in the canal، (ITC) In- the-ear canal و (ITE) In- the – ear به ترتیب ۶/۱۵، ۳/۱۳ و ۲/۲% موارد را تشکیل می داد.
میانگین امتیاز پرسشنامه APHAB به صورت کلی و در هر یک از زیر مجموعه های آن ، قبل و بعد از استفاده از سمعک های مورد بررسی در جدول ۱ آمده است.
میانگین امتیاز کلی سودمنذی پرسشنامه APHABبرای کاربران سمعک های دیجیتال ۰۵/۴۹ با انحراف معیار ۶۳/۱۶ و این امتیاز برای سمعک های قابل برنامه ریزی ۱۹/۳۳ با انحراف معیار ۱۳/۱۶ و برای سمعک های آنالوگ ۵۳/۳۹ با انحراف معیار ۸۵/۱۵ بود.(جدول ۲)
با توجه به یافته های جدول ۲ میانگین امتیاز کلی پرسشنامه برای سمعک دیجیتال، قابل برنامه ریزی و آنالوگ به ترتیب ۰۵/۴۹ ، ۱۹/۳۳ و ۵۳/۳۹ بوده که موید اختلاف معنی دار بین سمعک دیجیتال در مقایسه با سمعک های قابل برنامه ریزی و آنالوگ بود( p=0/005 و p=0/007).
میانگین امتیاز سودمندی در زیر مجموعه شرایط مطلوب پرسشنامه APHAB برای سمعک دیجیتال، قابل برنامه ریزی و آنالوگ به ترتیب ۴۶/۵۳ و ۶۶/۳۷ و ۰۹/۳۹ بوده است که حاکی از وجود تفاوت معنی دار بین سمعک های دیجیتال در مقایسه با دو فناوری دیگر بود ( p=0/005 و p=0/019).
میانگین امتیاز سودمندی در زیر مجموعه نویز زمینه برای استفاده کنندگان سمعک دیجیتال ، قابل برنامه ریزی و آنالوگ به ترتیب ۳۹/۴۶ و ۵۳/۲۵ و ۳۱/۳۵ بود که نشان دهنده وجود تفاوت معنی دار بین سمعک های دیجیتال در مقایسه با دو فناوری دیگر بود ( p=0/032 و p=0/001).
میانگین امتیاز سودمندی در زیر مجموعه بازآوایی برای سمعک دیجیتال، قابل برنامه ریزی و آنالوگ تفاوت معنی دار نداشت. همچنین بین میانگین امتیاز کلی و زیر مجموعه های APHAB سمعک های آنالوگ و قابل برنامه ریزی اختلاف معنی دار دیده نشد.

digi samak3 دانیال کلینیک کلینیک شنوایی و تجویز سمعک

بحث

در مطالعه Arlinger و همکاران در سال ۱۹۹۸ برای ۳۳نفر دارای کم شنوایی حسی عصبی با سابقه استفاده از سمعک آنالوگ پیشرفته، سمعک دیجیتال Digifocus شرکت Oticon تجویز و تنظیم شد. برای بررسی سودمندی از پرسشنامه های APHAB و گلاسگو استفاده گردید.امتیاز سودمندی در زیر مجموعه های BN، RV و EC برای سمعک های دیجیتال در مقایسه با آنالوگ اختلاف معنی داری را نشان داد.

Valente و همکاران در سال ۱۹۹۸ عملکرد سمعک دیجیتال Senso شرکت Widex را با سمعک های آنالوگ مقایسه کردند. سودمندی سمعک های دیجیتال در زیر مجموعه های EC و RV تفاوت معنی داری داشته است. نتایج بررسی یاد شده با مطالعه حاضر در زیر مجموعه EC همخوانی دارد اما در زیر مجموعه RV در تحقیق حاضر این اختلاف معنی دار نبوده است.
در مطالعه Newman و Sandridge در سال ۱۹۹۸ تفاوت معنی داری در امتیازات سمعک های آنالوگ و دیجیتال مشاهده نشد.
در بررسی Bille و همکاران درسال ۱۹۹۹ سمعک های Senso با سمعک آنالوگ مقایسه شد و تفاوت معنی داری بین این دو فناوری مشاهده نشد که با نتایج بررسی حاضر مغایرت دارد.

Wood و Lutman(2004) در یک مطالعه مقطعی تصادفی یک سو کور، سودمندی سمعک های دیجیتال پیشرفته را نسبت به سمعک های آنالوگ خطی با استفاده از پرسشنامه های APHAB و گلاسگو مورد بررسی قرار دادند و گزارش کردند که سودمندی حاصل از سمعک های دیجیتال نسبت به سمعک های آنالوگ تفاوت معنی داری داشته است.
کهنسال و همکاران در سال ۱۳۸۳ امتیاز کلی و امتیاز زیر مجموعه های پرسشنامه APHAB رابرای سمعک های دیجیتال و آنالوگ در دو گروه افراد دارای کم شنوایی حسی عصبی مقایسه کردند . براساس نتایج آن ها امتیاز سودمندی کلی سمعک های دیجیتال نسبت به آنالوگ اختلاف معنی دار نداشت. این یافته با نتایج مطالعه حاضر مغایرت دارد. از سوی دیگر در بررسی کهنسال برتری فناوری سمعک دیجیتال در مقایسه با سمعک های آنالوگ فقط در زیر مجموعه BN و RV محرز شده است. این یافته ها با نتایج مطالعه حاضر در زیر مجموعه BN همخوانی و با نتایج زیر مجموعه RV در تناقض می باشد.
مطالعه ودودفام و همکاران در سال ۱۳۸۳ سودمندی کلی و سودمندی زیر مجموعه های پرسشنامه APHAB را برای سمعک های دیجیتال و قابل برنامه ریزی در دو گروه افراد دچار کم شنوایی حسی – عصبی مقایسه کردند و دریافتند که فقط در زیر مجموعه EC امتیاز سودمندی سمعک های دیجیتال نسبت به برنامه ریزی اختلاف معنی داری داشته است. در حالیکه در مطالعه حاضر امتیاز کلی سودمندی و امتیاز سودمندی در زیر مجموعه های EC و BN فناوری دیجیتال در مقایسه با دو فناوری دیگر تفاوت معنی دار دارند.

علت احتمالی تناقض یافته ها در مطالعات مختلف متفاوت بودن نوع سمعک های مورد بررسی ، تفاوت در شیوه های تنظیم و کم بودن تعداد نمونه ها می باشد. Cox در سال ۱۹۹۵ ابراز داشت برای مقایسه بهینه عملکرد سمعک های دیجیتال نسبت به فناوری های جدیدتر باید تعداد هر گروه کمتر از ۵۰ نفر نباشد تا معنی دار بودن نتایج آشکار شود. البته با توجه به بیشتر بودن نسبی تعداد نمونه در مطالعه حاضر برتری سیستم دیجیتال نسبت به سیستم های قابل برنامه ریزی و آنالوگ در امتیاز کلی و زیر مجموعه های BN و EC تایید گردیده است. فقط در زیر مجموعه RV برتری آن با اختلاف معنی دار محرز نگردید که علت احتمالی آن پایین بودن نسبی فناوری سمعک های دیجیتال مورد بررسی بوده است. احتمالا در صورت انجام مطالعاتی با سمعک های دیجیتال دارای فناوری پیشرفته این اختلاف هم معنی دار شود.

یافته دیگر این مطالعه حاکی از عدم وجود اختلاف معنی دار بین سودمندی سمعک های آنالوگ و قابل برنامه ریزی بود به این معنی که میانگین امتیاز سودمندی کلی و سودمندی همه زیر مجموعه های APHAB سمعک های آنالوگ بیشتر از سمعک های قابل برنامه ریزی بود هرچند که این اختلاف معنی دار نشد. علت احتمالی این یافته فناوری نسبتا پایین سمعک های قابل برنامه ریزی مورد بررسی است در حالیکه سمعک های آنالوگ از فناوری بالاتری برخوردار بودند.

نتیجه گیری

براساس نتایج بدست آمده از این مطالعه به نظر می رسد سمعک های دیجیتال نسبت به سمعک های آنالوگ و قابل برنامه ریزی از نظر امتیاز کلی و امتیاز زیر مجموعه های BNو EC سودمندتر هستند و از این رو در کاهش ناتوانی ناشی از ضایعه شنوایی عملکرد بهتری دارند.

۱
۲
۳
۴
۵
میانگین امتیازات ۵ از ۵
از مجموع ۱ رای
0 0 رای ها
رأی دهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x
()
x